"GID" Greeks for Informed Democracy...οραμα ή πραγματικότητα;

  Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ζει σε διαρκής έντονους ρυθμούς... Οι συνεχής αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, οικονομικά, κοινωνικοπολιτικά, δεν αφήνουν περιθώρια πλέον στο μέσο Έλληνα να ζήσει. Δεν μιλάμε πια για "ευ ζην", παρά μόνο για επιβίωση χωρίς ποιότητα και ουσία.

Όλα αυτά ακούγονται τραγικά, ωστόσο, όλοι μιλάνε για τα χειρότερα που έρχονται...

Μήπως είναι η στιγμή που θα πρέπει να αντιδράσουμε;

Μήπως μια οργάνωση όπως η AID των Ηνωμένων Πολιτειών θα ήταν μια ελπίδα μέσα στο χάος της ελληνικής κοινωνίας;

  Πιστεύω πως μια τέτοιου είδους ενέργεια θα μπορούσε να βρει πρόσφορο έδαφος και να ευδοκιμήσει…Η ελληνική νεολαία μας έδειξε πρόσφατα πως νοιάζεται και θέλει να αγωνιστεί για κάτι καλύτερο. Ο νέος αισθάνεται να ασφυκτιά και περιμένει μια δροσερή ανάσα, ένα αέρα αλλαγής. Η αλλαγή αυτή σίγουρα δεν θα πέρναγε απαρατήρητη, κάθε άλλο.               Μια συσπειρωμένη και με κοινούς στόχους και ιδανικά νεολαία, χωρίς πολιτικά και οικονομικά οφέλη, χωρίς πολιτικό υπόβαθρο, θα μπορούσε να καταφέρει πολλά, να αποφορτίσει έστω και λίγο τη "ζούγκλα" που έχουμε για κοινωνία.

  Αποτέλεσμα, αισιοδοξία και ευαισθητοποίηση για μια καλύτερη κοινωνία που όπως λένε οι μεγάλοι "δανείστηκαν από εμάς, τα παιδιά τους". Όταν παλεύεις για κάτι αισθάνεσαι το αίσθημα της ευθύνης απέναντι του, δεν είναι λοιπόν καιρός να νιώσουμε και εμείς υπεύθυνοι για την κοινωνία μας;...  

  Τέλος, ίσως όλα αυτά να φαίνονται πολύ "επαναστατικά" και "εκτός τόπου και χρόνου", αλλά δεν είναι αδύνατα. Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται όσο ποτέ, τη δημιουργία οργανώσεων για την εγρήγορση, τη συσπείρωση και τη δράση των νέων, διότι το μέλλον είναι εκεί και μας περιμένει να το κατακτήσουμε, κάνοντας το καλύτερο...